Λαογραφικός σύλλογος Πατρίδας

1933 Δαμιανίδης Δαμιανός εγγονός του Χωραφά

Ορφανίδης Νικόλαος ο κλητήρας και Αγάπη τη Πιτσιάντων

παλιά σπίτια τη Φωτάντων 1925, τη Φάσονος(Ιωαννίδης Θεόδωρος, τη Πουρχάντων(Σιδηρόπουλου Ευστάθιου)

χορό του Συλλόγου στο κέντρο «ΑΚΡΙΤΑΣ ΠΑΛΛΑΣ»

Οι ποδοσφαιρικές ομάδες της Πατρίδας

απο τον μαθητή Κετόγλου Γιώργο

1958: Δημιουργήθηκε η ομάδα με την ονομασία «Κίτρινη Θύελλα» και αγωνιζόταν δίνοντας φιλικούς αγώνες με τα γύρω χωριά, χωρίς να συμμετέχει στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Είχε πολλές επιτυχίες, καθώς σχεδόν όλοι οι παίκτες ήταν από την Πατρίδα και ελάχιστοι από την Βέροια.

1977: Επίσημη συμμετοχή στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της ομάδας με την ονομασία «Κίτρινη Θύελλα».

1981: Η «Κίτρινη Θύελλα» έπαιζε στο πρωτάθλημα και κατάφερε να ανεβεί στην Α’1 Ερασιτεχνική Κατηγορία. Αναδείχθηκαν πολλά ταλέντα και έπαιξαν μέχρι και επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Η ομάδα κατόρθωσε να ανέβει πολλές φορές στην Α’1 Ερασιτεχνική Κατηγορία.

1988:Με πρωτοβουλία του προέδρου της ομάδας και την βοήθεια των φορέων του χωριού αποφασίζουν:

1)    Την τελειοποίηση των αποδυτηρίων “γηπεδούχων” και “φιλοξενούμενων”

2) Την δημιουργία Κερκίδων και τέλος

3) Την περίφραξη του γηπέδου.

1989: Τα χρόνια από το 1989 έως το 1993 η «Κίτρινη Θύελλα» δεν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο απλά ανεβοκατέβαινε μεταξύ των κατηγοριών Β και Γ. Αξιοσημείωτο είναι ότι τις χρονιές 1992 και 1993 δεν συμμετέχει στο πρωτάθλημα και σταματάει οριστικά.

1990: Ιδρύεται μια δεύτερη ομάδα με την ονομασία «Ιπτάμενοι».  Οι «περιστεράδες» όπως τους αποκαλούσαν δημιούργησαν την ομάδα χωρίς να έχουν ουσιαστικές βλέψεις για συμμετοχή στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Η καλή τους πορεία όμως βοήθησε στο να παραμείνουν στην κατηγορία και να στηρίξουν με αξιώσεις την νέα ομάδα. 

2005: Χρονιά ορόσημο για τους «Ιπτάμενους» καθώς αναλαμβάνει την διοίκηση της ομάδας ο Άκης Σιδηρόπουλος, αποφασίζει όμως να μετονομάσει την ομάδα σε «Α.Σ Πατρίδας» επιχειρώντας να κάνει ένα νέο δυναμικό ξεκίνημα. Η βαρύτητα πέφτει πλέον στην νέα ομάδα με αποτέλεσμα η «Κίτρινη Θύελλα» να αποτελέσει πλέον παρελθόν.      

Ο «Α.Σ Πατρίδας» έτσι όπως ονομάστηκε έκανε πολλές μεταγραφές και είχε πολλές επιτυχίες. Ανέβηκε στην Α’1 Ερασιτεχνική Κατηγορία και βρέθηκε ένα βήμα πριν την άνοδο του στην Δ’ Εθνική. Σε αγώνα πρωταθλήματος με την Χαρίεσσα δεν κατάφερε να αναδειχθεί νικητής και περιορίστηκε στην ισοπαλία, με σκορ  2-2. 

2006: Η ατυχία της ομάδας ολοκληρώνεται με την ήττα της από την Αλεξάνδρεια στον τελικό κυπέλλου Ημαθίας, με σκορ 2-1.

2008: Ο πρόεδρος παραιτείται λόγω οικονομικών προβλημάτων και πολλοί παίκτες φεύγουν και η ομάδα βρίσκεται ένα βήμα πριν την διάλυση της.

2009: Μια ομάδα «φάντασμα» της παλιάς ομάδας αναδιοργανώνεται και προσπαθεί απλά να παραμείνει στην Α’1 Ερασιτεχνική κατηγορία αποτελούμενοι κυρίως από νεαρούς παίκτες του χωριού. Χαρακτηριστικό της υπερπροσπάθειας της να παραμείνει στην κατηγορία ήταν ότι κατάφερε να πετύχει μόνο μια νίκη σε σύνολο 30 αγώνων με πιο βαριά ήττα αυτή από Τα Λευκάδια με σκορ 0-11.

2010-2011: Η ομάδα πέφτει στην Α’2 Ερασιτεχνική Κατηγορία και ξεκινάει από την αρχή με αργά και σταθερά βήματα την πορεία προς την κορυφή. Με νέο πρόεδρο τον «Παύλο Σιδηρόπουλο» και  με νέο προπονητή τον «Κώστα Βασνέκη» η επιτυχία δεν αργεί να έρθει. Μια ανάσα πριν το 2012 ο «Α.Σ  Πατρίδας» βρίσκεται στην 2^η θέση της βαθμολογίας διεκδικώντας την άνοδο της στην Α’1 Ερασιτεχνική κατηγορία.  

γενεαλογικά δένδρα και χάρτες μετακινήσεων μαθητων

Δαμιανίδου Ελένη

Κετόγλου Γεώργιος

Ορφανίδης Γρηγόριος

Πάϊα  Τζενσίλα

Τσαχουρίδης Γεώργιος

Στόχοι του προγράμματος μέθοδοι εργασίας συμπεράσματα από τη διεξαγωγή του

Στόχοι του προγράμματος – πλαίσιο

Οι παράγοντες που ελήφθησαν υπόψη για την επιλογή του θέματος ήταν ποικίλοι : Aρχικά , λάβαμε υπόψη τα ενδιαφέροντα των παιδιών αλλά και την πρωτοτυπία του θέματος .

Σημαντικός παράγοντας που έπαιξε ρόλο στην επιλογή του αντικειμένου ήταν η ευκολία στον τρόπο συλλογής του υλικού αλλά και το πόσο ελκυστικοί θα ήταν οι μέθοδοι έρευνας για τους μαθητές. Έτσι , προτιμήθηκε τον συγκεκριμένο θέμα ,σχετικά με την καταγωγή . γιατί προϋπέθετε τρόπους δουλειάς οικείους στους μαθητές ( διαδίκτυο, μαγνητοφώνηση …) αλλά και ευχάριστους ( συζήτηση με συγγενείς , επισκέψεις….)

Τα εκπαιδευτικά κέρδη ήταν ακόμα ένα κριτήριο επιλογής του θέματος. Στόχοι της εκπαιδευτικού δεν ήταν μόνο οι σχετικοί με την Εθνογραφία αλλά και πρακτικοί , .όπως η εξοικείωση των παιδιών με τη χρήση και αξιοποίηση του διαδικτύου , η βελτίωση της γραπτής τους έκφρασης , η αλλαγή στη στάση τους απέναντι στην Τρίτη ηλικία κ.α…

Η ιδιαιτερότητα αυτών των χωριών της Ημαθίας ως τόπου συνάντησης και συμβίωσης ανθρώπων από διαφορετικά πολιτιστικά περιβάλλοντα έπαιξε επίσης ρόλο στην επιλογή , αφού υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες και πρόσφορο έδαφος για εθνογραφικές μελέτες. Αλλά και η συνύπαρξη μαθητών με διαφορετική καταγωγή και εθνοτική προέλευση ήταν μία πρόκληση από μόνη της , στην κατεύθυνση της ομαλής συνύπαρξης και της αποδοχής της ετερότητας ως κάτι όχι μόνο φυσικού αλλά και πολύτιμου…

Μέθοδοι εργασίας

Προκειμένου να προσεγγίσουμε όσο πιο αναλυτικά γίνεται στα πλαίσια ενός σχολικού πολιτιστικού προγράμματος το ζήτημα των εθνοτικών ταυτοτήτων , ακολουθήσαμε ένα συνδυασμό μεθόδων:

α) Συνεντεύξεις: Τα παιδιά πήραν συνεντεύξεις αρχικά από τους γονείς και σε δεύτερο στάδιο από τις γιαγιάδες και τους παππούδες και –αν ζούσαν ακόμη και ήταν σε θέση να μιλήσουν- από τους προπαππούδες.

β) έρευνα σε οικογενειακό αρχειακό υλικό , όπου υπήρχε πρόσβαση. Δυστυχώς , μόνο λίγοι μαθητές μπόρεσαν να βρουν τέτοιο υλικό.

γ) Γενεαλογικά δέντρα. Τα παιδιά όλα μετά από συστηματική δουλειά πάνω στην ιστορία των προγόνων τους έφτιαξαν τα οικογενειακά γενεαλογικά τους δέντρα, με υπομνήσεις για τις χρονολογίες γέννησης και θανάτου , όπου κατέστη δυνατό.

δ) Χάρτες μετακινήσεων. Οι μαθητές έφτιαξαν χάρτες , όπου απεικονίζονται οι μετακινήσεις των προγόνων τους στο πέρασμα του χρόνου.

ε) Συνέντευξη συζήτηση μαθητών με συγχωριανούς σχετικά με την ιστορία του χωριού.

Συμπεράσματα από τη διεξαγωγή του project

1) Οι μαθητές εχουν πια διαφορετική αντίληψη γεωγραφίας της ευρύτερης περιοχής από Πόντο έως τη νότια Ελλάδα . Αντιμετωπίζουν το χώρο των νότιων Βαλκανίων ως έναν ενιαίο χώρο , χωρίς σύνορα εθνικά για πολλούς αιώνες. έχουν αντιληφθεί την ιδιαιτερότητα του χώρου αυτού ως σημείου συνάντησης και συμβίωσης πολλών λαών και πολιτισμών. Η δημιουργία χαρτών και γενεαλογικών δέντρων συνέβαλε κατά πολύ σε αυτό…

3)Οι μαθητές κατανόησαν την πορεία της οικογένειάς τους μέσα στο χρόνο , με παράλληλη κατανόηση της ελληνικής και βαλκανικής οικονομικής , πολιτικής , κοινωνικής ιστορίας . Θέματα όπως η μετανάστευση , ο εμφύλιος , η βουλγαρική κατοχή ,οι πολιτικές έριδες και οι διώξεις των αριστερών πριν και μεταπολεμικά για πρώτη φορά έγιναν γνωστά στους μαθητές με βιωματικό τρόπο.

3) Τα παιδιά σε συντριπτικό ποσοστό είχαν και πριν την εκπόνηση του προγράμματος καλή γνώση της προέλευσης των προγόνων τους ( τοπικής) αλλά δε μπορούσαν να την ερμηνεύσουν και να την εντάξουν σε ένα πλαίσιο χρονικό και ιστορικό.

4) Αν και θα ήταν αναμενόμενο η όλη διαδικασία της μελέτης των διώξεων που όλοι σχεδόν οι πρόγονοι των μαθητών βίωσαν να τα οδηγήσει στην ανάπτυξη κάποιας αντιπάθειας προς τους γειτονικούς λαούς , δεν έγινε κάτι τέτοιο. Αν και κυρίως οι Πόντιοι και Μικρασιάτες πρόγονοι αναφέρθηκαν με έντονο συναισθηματισμό στα βάσανα που πέρασαν , τα παιδιά δεν επικεντρώθηκαν σε αυτό . Ίσως έχουν μεγαλώσει με αυτές τις συζητήσεις και δε τους προξενούν πια εντύπωση . Ούτε ποτέ θέλησαν να αναφερθούμε ιδιαίτερα σε αυτές.

6) Τα παιδιά κατανόησαν καλύτερα τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους, ήλθαν σε ουσιαστική επαφή μαζί τους , άρχισαν να κατανοούν τη διάσταση απόψεων με αυτούς, μέσω κυρίως των συνεντεύξεων . Η διαφορά στον τρόπο σκέψης , στις αντιλήψεις στις στάσεις φάνηκε έντονα κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων και δεν έμεινε μετά ανερμήνευτη.

Η Πατρίδα σήμερα

του μαθητή Ορφανίδη Γρηγόρη

Η Πατρίδα είναι ένα χωριό της Ημαθίας χτισμένο στους πρόποδες του Βερμίου σε υψόμετρο 112 μέτρα. 

Σήμερα αποτελεί ένα από τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου Βέροιας. Μπροστά της απλώνεται ο εύφορος κάμπος της κεντροδυτικής Μακεδονίας. 

Την Πατρίδα τη διασχίζει η επαρχιακή οδός Βέροιας – Νάουσας στο 4ο χιλιόμετρό της.

Η Πατρίδα σήμερα αριθμοί 1.287 (απογραφή 2001). Στην κεντρική πλατεία βρίσκεται το κτίριο της κοινότητας και το μνημείο

κεντρική πλατεία

μνημείο

 Επίσης υπάρχει και ο πολιτιστικός σύλλογος  με το όνομα

  "ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΧΩΡΑΦΑΣ" ο οποίος ήταν ο ιδρυτής του χωριού.

Μνημείο Γενοκτονίας και ξεριζωμού των Ποντίων του Πολιτιστικού Συλλόγου Πατρίδας Βεροίας Ευστάθιος Χωραφάς

Μνημείο Εθνικής Αντίστασης στην Πατρίδα Βεροίας

Δημοτικό σχολειο

Βρυσες Ταλάν με τον λυράρη Κωστίκα Τσακαλίδη

Εκδηλώσεις στο Χωριό

 Κούλουμα

      Κάθε χρόνο διοργανώνονται τα ¨Κούλουμα¨. Είναι μια εκδήλωση που παίρνει μέρος κάθε χρόνο την καθαρά Δευτέρα. Κύριος ρυθμιστής της εκδήλωσης είναι ο πολιτιστικός σύλλογος Ευστάθιος Χωραφάς. Ξεκινά απ’ το χάραμα με το μαγείρεμα της παραδοσιακής φασολάδας απ τους υπεύθυνους. Εκτός από την παραδοσιακή φασολάδα μοιράζεται επίσης και χαλβάς και καυτερές  πιπεριές όπως ορίζει το έθιμο και το κόκκινο κρασί που είναι σημείο κατατεθέν. Ο κόσμος συγκεντρώνεται και χορεύουν κάτω από τον ήχο της λύρας και του νταουλιού ενώ τα παιδιά πετούν τον γνωστό σε όλους μας χαρταετό. Τα κούλουμα γίνονται στο Ιερό του χωριού που είναι το ψηλότερο σημείο του χωριού.

Πάτρια

      Τα πάτρια είναι εκδήλωση που διοργανώνεται στο χωριό κάθε καλοκαίρι και συγκεκριμένα από την 24^η   Ιουλίου μέχρι τις 29 του ίδιου μήνα. Στην εκδήλωση αυτή μας επισκέπτονται πολίτες όχι μόνο από το χωριό μας αλλά σχεδόν από ολόκληρο το νομό Ημαθίας. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ποντιακή μουσική και τις 5 μέρες όμως χωρίς υπερβολές. Επίσης ο πολιτιστικός σύλλογος πατρίδας εκτός από τους τραγουδιστές που τραγουδούν ποντιακά τραγούδια καλούν έναντι αμοιβής φυσικά και λαϊκούς τραγουδιστές. Το πρόγραμμα όμως δεν περιλαμβάνει μόνο τραγούδια. Είναι προσκεκλημένοι και αρκετοί πολιτιστικοί σύλλογοι εντός εκτός του νομού μας που χορεύουν τιμώντας και κρατώντας τις παραδόσεις μας, τα ήθη, έθιμα και την ιστορία μας. Ένα μέρος των εσόδων παραδίδονται για την ενίσχυση και την αναστήλωση του ναού, το υπόλοιπο των εσόδων το κρατάει ο πολιτιστικός σύλλογος για να καλύπτει τα έξοδα των ταξιδιών του χορευτικού μας συγκροτήματος.

Το παρακάτω βίντεο απο τα Πάτρια 2011 στο γήπεδο Πατρίδας να τραγουδάει ο Παπαδόπουλος Λευτέρης και να παίζει λύρα ο Δαμιανός Χωραφαϊδης




Στην ίδια εκδήλωση οι αδερφές Κυριακίδου

Τα Φώτα

Κάθε χρόνο στον Άγιο Νικόλαο στο ποτάμι που είναι κοντά ρίχνουν το σταυρό. Πολλοί χωριανοί βουτούν στα κρύα νερά αψηφώντας τις χαμηλές θερμοκρασίες. Ο νικητής πηγαίνει με τον παπά του χωριού στη λιτανεία του σταυρού. Ο παπάς με τα χρήματα από τη λιτανεία αγοράζει ένα χρυσό σταυρό στο νικητή.

Η ιστορία του χωριού Πατρίδα

1878 από την Κασταμονή…του Πόντου στο Ταχτάγραν του Καυκάσου

Οι Έλληνες του Πόντου, μετά την ήττα της Ρωσίας στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο στα 1878, φοβούμενοι αντίποινα των Τούρκων αφήνουν τα ιερά χώματά τους όπου έζησαν οι πρόγονοί τους πάνω από 2500 χρόνια και αναζητούν μια νέα Πατρίδα, ανατολικότερα, σε ρωσικό έδαφος.

Η Ρωσία φυσικά δέχεται να αποικήσουν τα σύνορά της στο νοτιοδυτικό τμήμα της μιας και είναι ομόδοξη. Έτσι, οι πρώτοι μετανάστες άρχισαν να φτάνουν στην περιφέρεια του Καρς στα τέλη του καλοκαιριού του 1878.

Τότε λοιπόν οι δικοί μας παππούδες φεύγουν από την Κασταμονή, Ορντού, Τοκάτ, Αργυρούπολη και το Εϊρέπ του Πόντου για να κατοικήσουν στο χωριό Ταχτά-γραν της επαρχίας Κιόλιας του Καρς.

Αρχές του φθινοπώρου το χωριό Ταχτάγραν γέμισε Ελληνισμό (ο πληθυσμός του χωριού έφτανε τα 524 ΆΤΟΜΑ). Οι δυσκολίες, βέβαια που είχαν να αντιμετωπίσουν, ήταν τεράστιες και ο χειμώνας του Καυκάσου πολύ βαρύς και δύσκολος, σύντομα όμως θα τα καταφέρουν να βάλουν τη ζωή τους σε μια σειρά..

Άφοβοι, υπομονετικοί και φιλόπονοι, γνωρίσματα που φέρουν κληρονομιά από ένα μακρινό παρελθόν, καταφέρνουν να στήσουν απ’ αρχή το σπιτικό τους, την εκκλησία τους, το σχολείο τους. Δέθηκαν σύντομα με το νέο τόπο τους, αγάπησαν τη γη και τα βουνά του Καυκάσου.

Έτσι το Καρς, γέμισε Ελληνισμό και ο 56,000 Έλληνες πιστοί στον όρκο τους προς τη μητρόπολή τους μετέφεραν τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα, τη γλώσσα, την ίδια την Ελλάδα ένα βήμα ανατολικότερα.

1918 από το Ταχτάγραν στο Βατούμ για να πάρουν το καράβι

Σαράντα χρόνια δημιουργίας, προκοπής και ανάπτυξης σ’ αυτόν εδώ τον τόπο και μια δεύτερη εξορία ετοίμασαν για τους παππούδες μας οι «Τρανοί».

Βρισκόμαστε στις αρχές του 1918 και η αγωνία κορυφώνεται. Οι Καρσλήδες  φοβούνται . Οι Τούρκοι πλησιάζουν στα χωριά τους. Μέσα στην ατμόσφαιρα αυτή που μύριζε μπαρούτι και φωτιά βρέθηκε και το χωριό Ταχτά-γραν. Στη δύσκολη αυτή στιγμή έπρεπε να πάρουν μια απόφαση… Αν έμεναν, κανείς δεν θα τους βοηθούσε.

Και το αποφάσισαν: «Μόνον η Ελλάδα αναμέν μας». Θα φύγουν για την Ελλάδα. Όμως η Ποντιακή Λεβέντικη Καρδιά δεν επιτρέπει τις ηττοπάθειες και τις προσβολές, θα μείνει να δώσει και την ύστατη μάχη και θα καταφέρει να πληγώσει τον εχθρό.

Μέσα σε κλάματα, θρήνους και μοιρολόγια «Ν’ αϊλί εμάς και βάι εμάς πάρθεν η Ρωμανία» αφήνουν τη γη, που τόσο αγάπησαν για να ξεκινήσουν μια βασανιστική πορεία, αυτή τη φορά βόρεια, ώσπου να βρουν μια έξοδο που θα τους φέρει πιο κοντά στην Ελλάδα, όπως τότε (το 401 π.Χ με την επιστροφή των «Μυρίων» και το «Θάλαττα Θάλαττα» που ακούστηκε πάνω στα ίδια βουνά.) κάποιοι άλλοι Έλληνες έψαχναν να βρουν το δικό τους δρόμο για τη θάλασσα.

Τα 13 ελληνικά χωριά της επαρχίας Κιόλιας ανηφορίζουν, οι βοϊδάμαξες αγκομαχούν κάτω απ’ το βάρος της δυστυχίας που φέρουν…

Μετά από μια εξοντωτική, μαρτυρική πορεία έφτασαν επιτέλους στη θάλασσα.

Στο λιμάνι του Βατούμ είχαν μπαρκάρει δύο ελληνικά καράβια, το «Κωνσταντίνος» και το «Χίος» για να φορτώσει τους πρώτους πρόσφυγες της περιφέρειας του Καρς. Στο λιμάνι έγινε τότε ένας ασυνήθιστος θόρυβος, μια φασαρία, καθώς κάποιοι νεαροί (αυτοί οι νεαροί ήταν οι παππούδες μας από το Ταχτά-γραν, που καθώς δεν άντεξαν να αφήσουν στους Μουσουλμάνους την μεγάλη καμπάνα, «την καμπάνα τη Καρσί» γύρισαν πίσω με χίλιους δυο κινδύνους, την πήραν και την έφεραν στην Ελλάδα) φώναζαν δυνατά, έσπρωχναν τον κόσμο για να ανεβάσουν στο πλοίο μια μπρούτζινη τεράστια καμπάνα(η καμπάνα του Καρς εθεωρείτο η μεγαλύτερη καμπάνα της Ορθοδοξίας, ζύγιζε περίπου δυο τόνους και ακουγόταν και στα δεκατρία χωριά της επαρχίας Κιόλιας).

Τα πλοία ανοίχτηκαν στη Μαύρη Θάλασσα… «ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΦΥΓΑΝ». Η ιστορία σαράντα χρόνων, τελείωσε τόσο άδοξα για τους Έλληνες της περιφέρειας του Καρς που όσο ζούσαν εκεί αναδείχτηκε σε σπουδαίο εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο.

1920 από το Βατούμ στην Ελλάδα

 Σε κάποιο κατάστρωμα πεταμένοι κατάχαμα γέροι, γυναίκες, άντρες και παιδιά, οι δικοί μας, απομεινάρια μιας άλλης ζωής επιστρέφουν στην Ελλάδα.

Κοιμούνται χάμω και χιλιάδες ερωτηματικά βαραίνουν τις σκέψεις τους, οι εφιάλτες τους ζώνουν στον ύπνο και τρέχουν, όλο τρέχουν από τον ίδιο εχθρό.

Ο εχθρός βέβαια, τώρα βρίσκεται πίσω τους και σιγά-σιγά απομακρύνονται από αυτόν, όσο για τις κακουχίες που μέλλονται και όλα τα απρόοπτα που θα συμβούν αργούν ακόμα.

Εκείνος όμως που δεν αργεί και χτυπά σε ανύποπτο χρόνο και τόπο είναι ο χάρος. Γυρίζει από κατάστρωμα σε κατάστρωμα, βρίσκει εύκολα θύματα, οργανισμούς εξασθενημένους από τις αρρώστιες, την πείνα και την δίψα και παραδίδονται εύκολα χωρίς αντίσταση στου χάρου τα δόντια και από εκεί πετιούνται στη Μαύρη Θάλασσα.

Το καράβι πλέει δυτικά. Η οδύσσεια θα πάρει τέλος το Δεκέμβρη του 1920 για να αρχίσουν οι παππούδες μας πάλι μια νέα οδύσσεια, ένα άλλο ταξίδι που τους επιφυλάσσει η μοίρα.

1920 Δεκέμβριος  στο Καράμπουρνου-Θεσσαλονίκης

Τα βαπόρια μπήκαν σφυρίζοντας στο Θερμαϊκό.

Συγκινημένοι οι πρόσφυγες καθώς κατεβαίνουν από το καράβι σκύβουν και φιλούν το ελληνικό χώμα και συγκινημένοι προχωρούν προς την έξοδο του λιμανιού της Θεσσαλονίκης. Απ’ το λιμάνι οι δικοί μας οδηγήθηκαν στις στρατιωτικές παράγκες του Καράμπουρνου, δίπλα στη θάλασσα. Εδώ το δράμα της προσφυγιάς αποκορυφώθηκε. Παρ’ όλα τα υγειονομικά έργα και τις καραντίνες που επιβλήθηκαν, οι δικοί μας δεν άντεξαν και λύγισαν και οι θέρμες θέρισαν τις ασθενικές σάρκες που ήταν εξαντλημένες. Από τις 750 ψυχές απόμειναν ζωντανές οι 400.

Και οι μήνες πέρασαν, μπήκαμε στην άνοιξη του 1921 και η αποκατάσταση των προσφύγων αργούσε. Τότε ο πιο τολμηρός, ο πιο άτρωτος, ο πατέρας όλων των ξεριζωμένων του χωριού Ταχτά-γραν, ο Ευστάθιος Χωραφάς έδωσε το σύνθημα να βγουν πιο έξω απ’ αυτόν τον τόπο που μύριζε θανατικό και να αναζητήσουν νέο τόπο. Βάδισαν την Μακεδονική γη δυτικά και είτε από ένστικτο, είτε από τύχη ανακάλυψαν ένα πανέμορφο χωριό με πολλά νερά και πλούσια γη. Το Τουρκοχώρι…

1921 καλοκαίρι στη Πατρίδα Βέροιας

Είναι καλοκαίρι του 1921 και οι τετρακόσιες τυραννισμένες ψυχές οδεύουν για τη ΝΕΑ ΠΑΤΡΙΔΑ. Περνούν μέσα από κατοικημένα χωριά, άλλοι τους αποδέχονται με χαρά, τους δροσίζουν και τους ξεκουράζουν με λόγια αγάπης και άλλοι τους κοιτούν με μίσος, φοβούμενοι ότι αυτοί οι πρόσφυγες έρχονται να του πάρουν τη γη τους, το ψωμί τους. Σε τι πλάνη όμως έπεσαν, θα το αντιληφθούν αργότερα.

Αργά οι δικοί μας προχωρούν, διασχίζουν με τα κάρα το μακεδονικό κάμπο και να που φτάνουν στο τέρμα του ταξιδιού τους, στη ΝΕΑ ΠΑΤΡΙΔΑ. Τραβούν με τα κάρα στο πιο ψηλό σημείο του χωριού, μες στην αγκαλιά του βουνού για να στήσουν το πρόχειρο νοικοκυριό τους. Πέφτουν να ξεκουραστούν ενώ χιλιάδες σκέψεις και ερωτηματικά τρυπούν το μυαλό τους: «Άραγε ο τόπος είναι το τέρμα ή θα πρέπει να ετοιμάσουν τα κάρα για άλλη περιπλάνηση;».

Στο πρώτο φως της ημέρας ετοιμάστηκαν οι πρώτες ομάδες για την αναγνώριση του τόπου. Βλέπουν γύρω τα δασώδη βουνά και παραβούνια του Βερμίου και καθώς κατηφορίζουν τα έκπληκτα μάτια τους αντικρίζουν μια εκκλησία ίδια με τη δική τους! (η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής που ήδη υπήρχε στο χωριό, όταν έφτασαν οι δικοί μας, προσδιορίζεται ότι χτίστηκε στα τέλη του 18^ου αιώνα. Στο χωριό αυτό φυλάγονται πολλά ιερά κειμήλια και εικόνες που έφεραν οι παππούδες μας από την εκκλησία της Παναγίας στο Ταχτά-γραν). Αυτό ήταν ένα πολύ θετικό στοιχείο για την εγκατάστασή τους, μιας και οι παππούδες μας με όλα τα βάσανά τους διατήρησαν την πίστη τους ακέραιη τόσους αιώνες.

Ανταμώνουν με τις λίγες οικογένειες εντόπιων, Καραγιουβάνη Αντώνη, Ψιλόπουλο Θωμά, Ψιλόπουλου Γεωργίου, Καραντίνα Κώστα και Μπάτσιου Λάμπρου, απ’ τις οποίες πληροφορούνται ότι οι Τούρκοι εγκατέλειψαν το χωριό από χρόνια και πως μόνο μερικά απομεινάρια Τούρκων έχουν μείνει, περίπου έξι οικογένειες που βοηθούν και υπηρετούν το Μαρά μπέη στο κονάκι και στα κτήματά του.

Οι πληροφορίες  που τους δίνουν οι άνθρωποι που αντάμωσαν, δείχνουν να τους ενθαρρύνουν, ο τόπος τους μαγεύει, φαίνεται ευλογημένος πάνω στην ώρα της καρποφορίας, και αυτοί τόσο αγαπημένοι και δεμένοι μεταξύ τους που σύντομα θα ξεκινήσουν, ακουμπώντας ο ένας πλάι στον άλλο, την ανοικοδόμηση της νέας τους ζωής απ’ το τίποτα. Φαίνονται ευχαριστημένοι και τα μαραμένα χείλη τους χαμογελούν για πρώτη φορά ύστερα από ένα χρόνο περιπλάνησης και αγωνίας.

Επιτέλους, ήρθε η ώρα να ξεκουραστούν και να βάλουν τη ζωή τους σε μια σειρά…

Στα 1926 κάνουν τον πρώτο γεωργικό συνεταιρισμό. Λίγα χρόνια αργότερα, τολμηροί και υπακούοντας τους υποδείξεις των γεωπόνων, ( φυτεύουν ροδακινιές ) εισάγουν την καλλιέργεια τους ροδακινιάς, που αν δουλευτεί σωστά θα αποφέρει μεγάλα κέρδη, μιας και τα εδάφη δείχνουν να έχουν την κατάλληλη χημική σύσταση για να ευδοκιμήσει το δέντρο.

Παρατσούκλια στην Πατρίδα

Πληροφορίες από τους μαθητές Δαμιανίδου Ελένη και ..

Ονοματεπώνυμο	Παρατσούκλι σογιού ή ατόμου
Αγαθαγγελίδης	Κακάτς
Δαμιανίδης Ισαάκ	Σαβίτσωνος
Δημητριάδης	Φωτάντων
Δημητριάδης Θεόφιλος	Σεφίλς
Δημητριάδου Δέσποινα	Τσουτσία
Ιωαννίδης	Φασάντων
Ιωαννίδης θεόφιλος	Τουτούκς
Καγκελίδης	Καγκελάντων
Καγκελίδης Νικόλαος (Κόλιας)	Χόϊτας, Έπαιζε νταούλι
Καλαϊτζίδης Κώστας	Χαραμής
Καλαϊτζίδου Θεοδώρα	Τσιτσάκα (όμορφη σαν λουλούδι)Γαρατσάντων
Κουπίδης	Τασάντων,  Κουσκουράντων, Σαχουνάντων, Πιτσάντων
Κουπίδης Σπύρος	Πρωτούλης
Κουπίδης Στάθης	Κουσκουράντων
Κουπίδης Χρήστος & Λευτέρης	Ποζάντων
Μετετζίδης  Αναστάσιος	Νάστον
Μουρατίδης Στάθης	Απον
Ορφανίδης	Γαρατσάντων, Θεοδωσιάντων
Ορφανίδης Βασίλης	Τη Αφέντρας
Παλουκίδης	Παλουκάντων
Παπαδόπουλος	Τσολάντων
Σιδηρόπουλος	Πουρχάντων
Σιδηρόπουλος Ανέστης	Τσίτον
Σιδηρόπουλος Στάθης	Πουρχάντων
Ταχματζίδης	Ταχμαζάντων
Τομπουλίδης	Τομπουλάντων
Υφαντίδης	Ποπάντων
Φευζατίδης	Φευζατάντων
Χαραλαμπίδης	Καλαμάν
Χουρουζίδης	Πιστοφάντων
Χρυσοστομίδης	Χουστάντων
	Καλπαζάντων
	Τσάντον